Ez ziguten historia-liburuetan sartzen utzi; haien bertsioa kontatu zuten, baina gurekin kontatu gabe.

Eta beste gauza batera.

Eroak, sorginak, errebelde deitu gintuzten, baina desobedienteak besterik ez ginen.

Haien arauei desobediente, gure bizitzak euren eskuetan bizitzeari desobediente.

Orduan,

haiek bi dadorekin jokatzen zuten

eta guk batere gabe?

Bizitza bat bestearen aurrean.

Orduan,

zergatik balio dute gehiago haienak?

Jakina laguna,

berenek ez dute gehiago balio.

Horregatik eroak izaten jarraitu genuen, sufragista,

borrokalari, aldarrikatzaile eta Cattanetan bihurtu ginen,

hasieratik gurea izan behar zuen horrengatik. Gure bizitza.

Eta eraikitzen joan ginen botere

hori desagertzen ari da.

Clean-look, minimalismo, sinpletasun, fintasun, skincare

eta perfekzioaren atzean desagertzen da.

Eta La Furiak (Nerea Llorón)

jada esanda dauka,

beige koloreen atzean

desagertzen doa.

Denak berdin nahi gaituzte.

Ezer nabarmendu gabe.

Indarrik gabe.

Ba ez, Manolo, jokoa amaitu da,

dadoa berreskuratu dugu.

Boterea berreskuratzera gatoz.

Tipografia itxuran

berreskuratzen dugu;

izaeraz, kemenez eta indarrez.

Hau Furia da.

Feminismoa.

Eta zure inposizioaren amaiera.